Algemeen

Loes Wijlens: ik heb bergen nodig, dan ben ik op mijn plek

LOSSER - In tien weken lang in je eentje op de fiets van Nederland naar de Italië en weer terug. Zo af en toe een rustdagje om te hiken en dan weer verder. Loes Wijlens (32) vertelt erover of het dagelijkse kost is. En dat is het voor haar zo’n beetje ook. Vorige week parkeerde ze haar stalen ros - een Specialized full suspension MTB - na haar bike trip weer in Losser. 

In 2020 maakte ze een hike-trip met twee vrienden in de Italiaanse Dolomieten. Ze wist zeker: hier wil ik ooit nog terugkomen. Dit jaar stond deze bestemming op haar wensenlijstje. Ach, ik heb de tijd, waarom zou ik dan niet de fiets pakken? dacht Loes. En zo geschiedde. Slaapzak, matje, kussentje, tent, wat kleding en kookspulletjes mee en ze vertrok. “Helemaal in je eentje? Dat is wat vaak mensen vragen. Maar ik kan goed alleen zijn, heb me nooit onveilig gevoeld. Meestal overnacht ik op campings. Dat is leuk, want dan heb je ook nog wat aanspraak,” verteld de avonturier. In 2009 verbleef ze al eens 5 maanden in Australië om te backpacken met een vriendin. Kwam terug en ontmoette bij haar werkgever ESS een eveneens zo reislustige collega met wie ze samen 8 maanden lang door Afrika en Azië reisde. Duidelijk is dat ze van georganiseerde busreizen niet houdt: “Nee, bus uitstappen, foto’s maken en de bus weer in. Dat zie je mij niet doen.” Later vertrok Loes een jaar naar Canada om daar in de winter in de Rocky Mountains te werken en in de zomer bij een wijnboer. “Dat was bij een hele leuke familie. Overdag hard werken en ’s avonds met z’n allen aan tafel eten bij zo’n prachtig meer. Een fantastische tijd gehad, maar met reizen en zo nu en dan werken, ben je regelmatig bijna blut.” Een reden voor Loes om weer naar Nederland te verkassen en haar werkgever ESS weer op te zoeken. Niet voor lang, want kort daarna pakt ze haar koffers weer om eind 2017 voor 2,5 maand naar Chili af te reizen. Haar gezicht straalt als ze eraan terugdenkt. Groenland (de arctic circle trail) en Kirgistan in Azië volgen. 

Ach, die corona duurt maar even

Vanwaar die onrust? “Ik heb bergen nodig, dan ben ik op mijn plek.” Die bergen moeten haar nieuwe thuis worden. Nieuw Zeeland heeft haar voorkeur. Daar was ze ooit eerder om te reizen en te werken. “Nieuw Zeeland heeft alles: bergen, zee. Queenstown op het zuidelijke eiland en de Southern Alpes. Mensen zijn er zoveel relaxter, niet zo gejaagd en hebben tijd voor elkaar,” verklaart Loes de verschillen. De plannen werden gemaakt en eind februari werd alles in gang gezet. Op de beruchte donderdag voor de lockdown in 2020 wilde ze haar baas inlichten. “Maar toen ging de wereld op slot. We dachten toen nog: ach, die corona duurt maar even.”  Nu, anderhalf jaar later denkt Loes er weer voorzichtig aan om die plannen alsnog uit te voeren. Ze hoopt het 1e kwartaal van 2022 naar Nieuw Zeeland te kunnen vertrekken. Tot die tijd wil ze nog 1,5 week hiken met een vriendin in Ierland, twee weken wandelen op Sardinië en misschien in de winter naar Oostenrijk om er te werken.

Van het Noorderlicht naar de Himalaya

Ze zag zoveel mooie dingen van de wereld. “De bucketlist wordt alleen maar langer,” lacht ze, “Maar bovenaan staat nog wel steeds bikepacken in IJsland. Wat dat betreft heb ik nog wel wat tips voor de mensen. Nepal en Tibet in de Himalaya zijn prachtig om er te skiën, wandelen of te MTB-en, maar ook de Chileense Carretera Austral, een schitterende route die we op de fiets door de wildernis gedaan hebben. En natuurlijk de Via Ferrata in de Dolomieten: hiken van schuilhut naar schuilhut.” Ze somt zo wat favoriete reisbestemmingen uit de losse pols. Maar het mooiste natuurfenomeen dat ze ooit gezien heeft, was toch wel het Noorderlicht tijdens een reis vorig jaar in Noorwegen. “Het was koud en we sliepen op een zeilboot. Het toilet was op de kader. Ik moest er midden in de nacht naar toe en mopperde nog dat het er eigenlijk te koud voor was. Toch maar gegaan en toen zag ik dat groene licht dansen. Zo fantastisch. Dat moet je echt meemaken.”

Settelen met gezin en kinderen

Blijft ze voor altijd reizen? “Dat weet ik niet. Die mindset van gezin en kinderen heb ik nog niet. Ik wil nog alles uit het leven halen wat eruit te halen valt. En dan het liefste outdoor. Uiteindelijk zal ik me wel ergens settelen, maar ik weet wel dat dat niet in Nederland is. Ik hoop dat dat Nieuw Zeeland wordt. Ik heb weinig nodig. Stop mij maar in een tentje, zeg ik altijd. Ik heb geen twee TV’s of twee auto’s nodig. Wat dat betreft zijn we in Nederland poepverwend. Velen beseffen dat niet eens. Door dat vele reizen krijg je wel een andere kijk op de wereld. Begrijp me niet verkeerd: Nederland is ook mooi, hoor. Ik ben echt wel Twente-gek met de mooie natuur. Als ik land op Schiphol en de trein richting het oosten gaat, dan kom ik hier wel echt weer thuis. Dan voel ik me weer welkom bij mijn ouders of bij vrienden. Mensen vragen wel eens: ‘van wie heb je dat toch?’ Ik zou het niet weten. Ja, mijn ouders zijn wel sportief en we wandelden ook vaak. Maar dat hele reislustige? Daar heb ik geen antwoord op. Mensen zullen dat niet altijd begrijpen. En dat hoeft ook niet. Het past wel bij mijn favoriete quote: if it makes you happy, it doesn’t have to make sense to anybody else.”