Sport & Vrije tijd

Terugblik Estartit: “Herinnering voor het leven”

LOSSER - Ze zijn inmiddels alle vier teruggekeerd naar het leven van alledag. En dat bevalt ze weer goed, vinden het fijn om hun regelmatige leven weer op te pakken. Twee weken geleden stonden ze nog volop in de belangstelling bij het grootste onthaal op het Losserhof aan de finish van Tour de Goal en ook hun eigen finish van hun drieënhalf week durende fietsreis vanaf het Spaanse Estartit naar Losser.

Boezemvrienden Niels, Joeri, Sander en Sanne kijken terug op geen doorsneevakantie. “Dit is wel wat anders dan drie weken op het strand in Griekenland liggen,” zeggen ze. Niels en Joeri fietsten ruim 2100 kilometer in etappes van Estartit naar Losser en Sanne en Sander reden er met een busje achteraan of voorop om voor lunch en een overnachtingsplek te zorgen. “Ik heb geen supermarkt van de binnenkant gezien,” hiermee spreekt Niels zijn waardering naar de andere twee uit. Dat was in 2015 anders. Toen ondernam hij de tocht in tegengestelde richting alleen met Joeri om de plek van zijn plots overleden vader André te bezoeken. De tocht nu was anders. Niet alleen de rijrichting en het feit dat het duo gezelschap kreeg van de andere twee maar ook dat er nu een goed doel aan gekoppeld was. In het najaar van 2018 werden de plannen gemaakt. Stichting Goal moest het worden. Deze stichting zorgt ervoor dat bewoners van diverse instellingen in Twente, waaronder het Losserhof, ’t Bouwhuis, De Twentse Zorgcentra en Avelijn even op pad en er tussenuit kunnen. Niels en Sander werken beiden op het Losserhof. Op 1 augustus stopt de teller. Het bedrag is nu € 15.251,50 en daar komt nog een klein bedrag bij. “Boven verwachting,” vinden de vrienden die op € 10.000 hadden ingezet en er verbaasd over waren dat vanaf het eerste moment er al grif gedoneerd werd.

“De weken vlogen voorbij en het was een prachtige route. Vooral het gedeelte door de Ardèche, op net het deel waar het niet zo toeristisch was,” verzucht Joeri. “Het vertrek in Losser was emotioneel maar ook fijn dat iedereen er bij was.” Dat beamen de andere drie. “Het was ook wel een lange tijd,” voegt Sander die nog nooit langer dan 12 dagen uit Overdinkel is weggeweest, eraan toe. “vooral onze oma’s hebben ons gemist.” Zij en verdere familie en vrienden waren allen die donderdag op het Losserhof om vol trots hun oogappeltjes te ontvangen.  Of ze een dergelijke tocht nog eens zullen ondernemen, laten ze nog in het midden. “Misschien met z’n allen later,” zegt Niels. Joeri is voornemens iets in die context met zijn vriendin Sanne te ondernemen, die terstond opmerkt: “Owh, daar weet ik niets van!” maar tegelijkertijd lachend ermee instemt. Sander laat zich er nog niet over uit. Na zijn ervaring op de eerste dag in een lekke tent Spanje waarbij tijdens een regenbui de druppels op zijn voorhoofd plensden, had hij in eerste instantie wel zoiets van: “Als dit de hele reis zo gaat …..” Inmiddels kan hij er niet anders dan mee instemmen dat ze met z’n allen terugkijken op een herinnering voor het leven en die pakt niemand hen meer af.