Iets meer dan 24 jaar geleden verloor het toenmalige KVV Losser een promotiewedstrijd tegen ATC'65. Dat gebeurde op het sportpark van FC Berghuizen. Op Oale Groond dus, zoals dan gezegd wordt. Zaterdag jl. herhaalde de geschiedenis zich in zekere zin. Inmiddels wordt er alweer jaren over SV Losser gepraat en de uitslag werd een andere.
Eerst nog terug naar vorige week. De wedstrijd tegen HSV Zuidvogels werd verloren en er lag een herkansing te wachten. Een uniek moment, een unieke kans. En kansen, die moet je pakken. Voor SV Losser betekende het een thuiswedstrijd tegen Waterwijk uit Almere op woensdag. Het was het startsignaal van een geweldige week. Rond de duizend toeschouwers bekeken die wedstrijd, voorafgegaan door een weergaloze sfeeractie van de SV Losser supporters. En die actie, zie de foto, zegt heel veel over hoe deze vereniging leeft in de gemeenschap. Voor de spelers is het doping en die gaven ook 90 minuten lang gas. De Almeerders wisten niet waar ze het moesten zoeken. Het was ook al snel 1-0, toen Devran Uslu goed doorzette en de bal op de achterlijn veroverde. Daarna gaf hij Marijn Scholtens de kans om te scoren en zo'n kans hoef je Scholtens niet te geven. Een schot van Collin Lem, niet veel later, dreigde naast te gaan en Devran Uslu zag dat. Hij poogde de bal te raken, dat lukte, en die verdween ook in het net. Nog voor rust werd het ook nog 3-0 en het was opnieuw Uslu die een hoofdrol speelde. Na een doorkopbal van Sven Kuipers had Uslu een geweldige actie in huis en rondde vervolgens beheerst af. Wat een weelde. Na 90 minuten was het 4-1.
Tussentijds werd er op telefoons gekeken, op zoek naar de tegenstander van zaterdag jl. In Lunteren speelde de lokale FC daar tegen ATC'65 uit Hengelo. Die laatste ploeg zat bij SV Losser in de competitie, verloor in de nacompetitie eerder van CSV'28 en zat ook in een herkansing. ATC'65 was ook de tegenstander die trainer Ron Naafs bij voorkeur zou ontmoeten in een finale. Die tegenstander kreeg hij en dus toog de Hengelose ploeg zaterdag naar het veld van FC Berghuizen. SV Losser deed dat ook en hoe. Honderden fietsers vormden een lange stoet richting Oldenzaal en opnieuw creëerden de supporters een fantastische sfeer rondom de wedstrijd. Voordat de wedstrijd begonnen was, had Losser in die categorie alvast heel dik gewonnen van Hengelo.
In de wedstrijd ging het eigenlijk niet anders. Het duurde ook niet lang voordat Marijn Scholtens het eerste doelpunt liet noteren. Zijn schot van afstand werd onderweg van richting veranderd, maar verdween desondanks in de bovenhoek. Scholtens zette zaterdag een kroon op een seizoen waarin hij opnieuw grote stappen maakte. Maar dat geldt voor de gehele ploeg. Doelman Jorn Zissler bijvoorbeeld kende een rustige dag. Voor rust werd het welgeteld één keer druk voor zijn doel. Hij heeft zijn verdediging goed staan, coacht voortdurend en creëert op die manier een grote muur voor zijn doel. Collin Lem maakt deel uit van de muur. Ook hij is weer beter geworden. Dynamiek, energie en kracht, dat tekent hem. Aan de andere kant staat Sterre van Nieuwkuijk. Aanvallend zeer sterk, goed aan de bal en geweldige timing bij kopduels. Daar tussenin Wout Scholten, de veldheer van SV Losser. Verliest bijna geen duel en krijgt steeds meer rust in zijn spel. Ruben Bonte, aanvoerder van SV Losser completeert de verdediging. De meest stabiele speler wellicht dit seizoen. Verdedigend sterk en met een geweldige pass in de benen, zijn grootste wapen.
Ties Steenbeeke scoorde kort voor rust het tweede doelpunt voor SV Losser. Na een prachtige voorzet van Gijs Scheffer kopt hij geweldig tegendraads in de verre hoek. Een beloning voor een geweldig seizoen waarin hij beter en beter werd. Met een drive die ongekend is zet hij steevast alles en iedereen bij de tegenstander onder druk. Na rust scoorde Marijn Scholtens nog een keer, het slotakkoord was voor Sven Kuipers, de derde man op het middenveld. Technisch uitstekend, met een passeerbeweging en een goed schot. De meest complete speler van SV Losser misschien wel.
De aanvallers van SV Losser scoorden niet zaterdag. Dat was eerder in de week anders, toen Devran Uslu er twee maakte, gecombineerd met een assist. Uslu werkt hard, blijft hard werken en zet grote stappen. Centrale verdedigers hebben per definitie een lastige wedstrijd als Uslu op het veld staat. Geflankeerd door Dylano Smudde en Gijs Scheffer. Twee jonge talenten, zoals het gehele team eigenlijk nog heel jong is, die geweldig goed aan de bal zijn. Smudde passeert ongelooflijk makkelijk zijn tegenstanders en voetbal nog echt op intuitie. Scheffer heeft een andere dynamiek maar is minstens zo gevaarlijk.
Kampioen worden, of zo'n prijs pakken met promotie naar de eerste klasse, doe je niet met elf spelers. Woensdag tegen Waterwijk bijvoorbeeld speelden Teun Golbach en Tjomme Beld in de basis. Golbach is nog steeds jong, maar toch één van de ouderen in het team en brengt rust in het spel. Niet van de bal te krijgen en altijd op zoek naar slimme oplossingen. Beld, zo jong als hij is, speelde alsof hij al jaren in de basis van het eerste staat. Het was zijn basisdebuut. Verdedigend ijzersterk, niet onder de indruk en de rust bewarend. Daarna heeft Naafs nog de beschikking over een gevaarlijke en behendige aanvaller als Yorick Tijhuis en een slot op de deur met de ervaren Tim Damhuis die zijn allerlaatste wedstrijd in het eerste van SV Losser speelde. Meer dan tien jaar was hij de onbetwiste leider van het team. Dan, een tank op de rechterflank met Thijn Hoepman en Stijn Meijerink als solide en rustige verdediger, die geen fouten maakt. Met Lars Veld zit er ook een prima doelman op de bank, die er staat als het nodig is. Naafs, en dat is een groot compliment, heeft een goed geheel gesmeed, samen met assistent Gerard Monninkhof. Hij kan wisselen zonder daardoor minder te gaan spelen en dat is opnieuw een zeer waardevolle eigenschap gebleken dit seizoen.
De eindstand was dus 0-4, het was officieel een uitwedstrijd voor SV Losser. In de praktijk was dat het op alle vlakken niet. Op oud-Lossers grondgebied kon dat ook niet, de supporters van SV Losser waren in de absolute meerderheid en er was maar één team dat uitstraalde echt te willen winnen. SV Losser was heer en meester, op elk front. Zo'n 1500 tot 2000 toeschouwers zagen het gebeuren.
Het feest na afloop barstte in alle hevigheid los, tot in de late uurtjes ging het in het dorp Losser alleen over SV Losser. Ergens op het veld maakte de wedstrijd ook nog iets extra's los bij Ronnie Steghuis. Samen met Robin Brand, Arjen Fleer en Andre Udink vormt hij de staf van het team. En het was Steghuis die er 24 jaar geleden ook bij was, toen als verliezende speler. Nu, zoveel jaren later, als winnende teammanager.
Na de zomervakantie wacht de eerste klasse op SV Losser. Op dat niveau werd nog niet eerder gespeeld in Losser. Naafs kijkt er al naar uit. Dat het seizoen zo zou eindigen, was enkele maanden geleden allesbehalve vanzelfsprekend. Na de winterstop kende SV Losser juist een moeizame periode.
“We lieten voor de winterstop een periodetitel liggen, heel onnodig”, aldus Naafs. “Dat deed wel even pijn. Daarna volgde een wat mindere periode, maar we vonden toch op tijd weer de goede flow.” Die flow leverde uiteindelijk dus promotie op. Opvallend genoeg met een ploeg waarin zaterdag opnieuw drie voormalige A-junioren in de basis stonden. “Dat maakt het extra knap”, vond Naafs. “Als je dan ziet hoe we deze nacompetitie hebben gespeeld, dan hebben we dit echt verdiend.”
Wat er mogelijk is in de eerste klasse? “Vorig jaar vroeg iedereen of we klaar waren voor de tweede klasse”, reageerde Naafs. “Nu krijgen we dezelfde vraag over de eerste klasse. Mijn antwoord is hetzelfde: als je in de nacompetitie zó kunt spelen, dan ben je er klaar voor. Het is nu eerst tijd voor een feestje, we schrijven vandaag wel echt historie.”
