Met een taart met hun trouwfoto erop en een bos bloemen van burgemeester Jeroen Diepemaat werd hun 60-jarig huwelijk gevierd op 1 april, de datum dat ze voor de wet trouwden. Voor de wet werd er getrouwd op 14 april 1966. De liefde ontstond wat eerder, bij dansschool Kolmschot in Oldenzaal. “Hij kwam snel op me af,” vertelt Suze met een glimlach. “En ja… toen gebeurde het. Vanzelf”
Het diamanten paar woont al decennialang in Losser. Suze (84) is geboren en getogen aan de Broekhoekweg, Wim (86) groeide op in de wijk Hooiland in Oldenzaal. Beiden komen uit een gezin met vijf kinderen. Hun eerste gezamenlijke woning stond in de Irisstraat, maar sinds 1973 wonen ze aan de Dr. Staringstraat. “Toen was het hier nog weiland”, herinnert Wim zich. “Het was nieuwbouw, alles moest nog groeien.”
Nachtülkes
Wim werkte maar liefst veertig jaar bij Trioliet in Losser, waar hij in 1961 begon. In de verkoop reisde hij veel door Europa, vooral naar Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk. Later werd zijn werkgebied wat dichter bij huis, in Noordrijn-Westfalen. Op zijn zestigste ging hij met pensioen. Vervelen deed hij zich niet, zeker niet destijds als actief lid van de Losserse carnavalsvereniging De Nachtülkes waarvan hij in 1967 een van de oprichters was. “Het idee ontstond spontaan aan de biljarttafel en we gingen gewoon van start met achttien leden.”
Vrijwilligerswerk
Suze werkte als boekhoudster, totdat ze stopte na de komst van de kinderen. “Zo ging dat vroeger”. Maar stilzitten deed ze niet. Ze zette zich jarenlang in als vrijwilliger, onder andere bij de voedselbank en in de kerk. Eerst in de Martinuskerk, later in de Grote Kerk. Daar introduceerde ze samen met Wim een maandelijkse koffiebijeenkomst. Ook bracht ze jarenlang de communie rond bij mensen die niet meer naar de kerk konden.
Reislust
Reizen is een rode draad in hun leven. Met de caravan trokken Wim en Suze jarenlang door heel Europa. “In het voorjaar zeven weken naar Zuid-Europa, in het najaar vaak naar het oosten,” vertelt Wim. Hongarije was een favoriete bestemming, zelfs al voordat de muur viel. “Toen had je nog een visum nodig en moest je daar je florinten halen. Onze kinderen surften op het Balatonmeer, dat was een bijzondere tijd.” Hun reislust bracht hen zelfs tot in Afrika: met de pont naar Marokko. En natuurlijk gingen ze meerdere keren naar hun zoon Carlo op Hawaii. De wereld hebben ze gezien. Van Mexico tot Oman en Borneo, ook omdat dochter Iggy op meerdere plekken gewoond heeft. Zoon Robin is Twente trouw gebleven. Er zijn zeven kleinkinderen. En nog steeds gaan ze eropuit. “Vorig jaar nog naar Papenburg,” zegt Wim. “En dit jaar willen we naar Berlijn. Met de caravan. Geen probleem hoor.”
Altijd in beweging
Stilzitten is sowieso niets voor het stel. Ze fietsen bijna dagelijks en kennen alle weggetjes in Twente. De fietsen gaan dan ook standaard mee op vakantie. Daarnaast waren ze jarenlang sportief actief: ze speelden veertig jaar tennis en Wim golfde ook nog twintig jaar. Tegenwoordig speelt hij twee tot drie keer per week jeu de boules in De Lutte, zelfs in competitieverband en ook tegen Duitse teams. De burgemeester grapt: “Dat is op internationaal niveau, hè.” Ook opa zijn hoort bij die actieve levensstijl. “Elke zaterdagochtend ga ik naar de kleinkinderen die hier in Losser voetballen,” vertelt Wim. “Dat wil ik niet missen.”
Geheim
Wat is het geheim van hun lange huwelijk? “Geven en nemen,” zegt Suze. “Ach,” zegt Wim, “er kan wel eens wat zijn, maar dan komt het altijd wel weer goed.” Hun kinderen hebben daar ook een mening over en lachen: “Uiteindelijk heeft mama altijd gelijk!” Maar boven alles is er levenslust naar nog meer mooie jaren. Wim vat het kernachtig samen: “We gaan ervoor!”
